ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ ΘΕΑΤΡΙΚΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
Η θεατρική παράσταση προκύπτει από τη συνεργασία καλλιτεχνών δημιουργών, που ο καθένας εκπροσωπεί την τέχνη του. Όλοι συμπράττουν για τη δημιουργία της.
Η θεατρική παράσταση προκύπτει από τη συνεργασία καλλιτεχνών δημιουργών, που ο καθένας εκπροσωπεί την τέχνη του. Όλοι συμπράττουν για τη δημιουργία της.
Βασικός δημιουργός ο σκηνοθέτης, ο οποίος έχει την ευθύνη για τη συνολική εικόνα της παράστασης. Αυτός διαμορφώνει την απόψη για την ερμηνεία του έργου ενός συγγραφέα. Είναι αυτός που διδάσκει στους ηθοποιούς την ορθοφωνική εκφορά του λόγου, την κίνηση, την έκφραση. Συντονίζει και ελέγχει όλα τα καλλιτεχνικά στοιχεία μιας παράστασης.
Έλληνες σκηνοθέτες Σπύρος Ευαγγελάτος, Θωμάς Οικονόμου, Αλέξης Σολωμός, Δημήτρης Ροντήρης, Δημήτρης Ποταμίτης, Κωνσταντίνος Χρηστομάνος, Μάριος Πλωρίτης, Κάρολος Κουν, Γιώργος Πετρινόλης, Δημήτρης Καταλειφός.
Επόμενος δημιουργός ο σκηνογράφος. Δημιουργεί το διάκοσμο της σκηνής και αναπαραστά τον χώρο, τον χρόνο και την όλη ατμόσφαιρα του θεατρικού έργου. Δημιουργεί την αισθητική του χώρου και μελετάει την αρχιτεκτονική της σκηνής.
Έλληνες σκηνογράφοι Πάνος Αραβαντινός, Αντώνης Φωκάς, Κλεόβουλος Κλώνης, Μάριος Αγγελόπουλος, Γιώργος Ανεμογιάννης και εικαστικοί καλλιτέχνες όπως Διαμαντόπουλος, Εγγονόπουλος, Τσαρούχης, Μόραλης, Βασιλείου Νικολαος.
Ο ενδυματολόγος, που με τη φαντασία του και σύμφωνα πάντα με τη σκηνοθετική άποψη βρίσκει το στυλ, το σχέδιο και τα χρώματα των κοστουμιών. Ντύνει με τα κοστούμια του τους ρόλους. Ελληνίδες ενδυματολόγοι Εβελυν Σιούπη, Μάρθα Φωκά, Εύα Νάθενα, Ιωάννα Τσάμη.
Ο μουσικός, που με τη μουσική του χρωματίζει την παράσταση ακουστικά. Δημιουργεί κλίμα στην παράσταση. Με τους ήχους και την αρμονία αποκτούν δυναμική οι σκηνές .
Ο χορογράφος, που συντονίζει την κίνηση των ηθοποιών και όπου απαιτείται δημιουργεί χορευτικές συνθέσεις.
Και ο ηθοποιός που είναι ο καλλιτέχνης που αφομοιώνει δημιουργικά τα έργα των προηγούμενων καλλιτεχνών. Είναι αυτός που υποδύεται ένα χαρακτήρα θεατρικού έργου αποδίδοντας τα διανοήματα, τα συναισθήματα και τον χαρακτήρα του, μέσα πάντα από τη σκηνοθετική άποψη.
Η τέχνη της συνεργασίας και της συναίσθησης δημιουργών καλλιτεχνών είναι το θέατρο.
Και ο ηθοποιός που είναι ο καλλιτέχνης που αφομοιώνει δημιουργικά τα έργα των προηγούμενων καλλιτεχνών. Είναι αυτός που υποδύεται ένα χαρακτήρα θεατρικού έργου αποδίδοντας τα διανοήματα, τα συναισθήματα και τον χαρακτήρα του, μέσα πάντα από τη σκηνοθετική άποψη.
Η τέχνη της συνεργασίας και της συναίσθησης δημιουργών καλλιτεχνών είναι το θέατρο.
Μια ιδέα, αφού αποδοθεί σε κείμενο θεατρικό από το συγγραφέα, αποκτά σκηνική υπόσταση με το έργο μιας σειράς καλλιτεχνών.
Αυτός όμως που δέχεται όλα τα παραπάνω, δεν είναι άλλος από το θεατή.
Ο θεατής (το κοινό) με την άποψή του και τις αντιδράσεις του θα καθορίσει την επιτυχία ή την αποτυχία του έργου.
Πολύ δυναμική είναι η σχέση αμοιβαίου επηρεασμού που αναπτύσσεται μεταξύ του θεατή και του ηθοποιού. Ο ηθοποιός στέλνει μηνύματα με το λόγο του και την προσωπική του ερμηνεία στα πλαίσια μιας επικοινωνιακής διαδικασίας με το θεατή.
Ο θεατής από τη μεριά του είναι αποδέκτης των μηνυμάτων και αντιδρά με διάφορους τρόπους. Χειροκροτεί, γελά, δακρύζει, μαγεύεται καθηλωμένος ή γιουχάρει και φεύγει από το θέατρο.
Ενώ οι αντιδράσεις αυτές του κοινού αφορούν όλους τους συντελεστές της παράστασης, αυτός που τις εισπράττει είναι ο ηθοποιός.
Πάντως όπως μπορεί να υπάρχει κακός και καλός ηθοποιός , έτσι μπορεί να υπάρχει κακός και καλός θεατής.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Παρακαλώ να γράφουμε Ελληνικά!