Φέτος η Ρωσία και το Θέατρο σε όλο τον κόσμο γιορτάζουν πανηγυρικά τα 150 χρόνια από τη γέννηση του μεγάλου Ρώσου Συγγραφέα Αντόν Τσέχωφ και το Θέατρο Τέχνης της Μόσχας τιμά αυτήν την επέτειο ανεβάζοντας ένα από τα σημαντικότερα θεατρικά του έργα, τον «Βυσσινόκηπο». Πρόκειται για μία πολύ ιδιαίτερη παραγωγή με την επίβλεψη του Καλλιτεχνικού Διευθυντή Oleg Tabakov, σε σκηνοθεσία του πολυβραβευμένου και καταξιωμένου εδώ και 30 χρόνια Adolf Shapiro, με πρωταγωνιστές τους Renata Litvinova (Διακεκριμένη Καλλιτέχνης της Ρωσίας ως Παραγωγός, Σκηνοθέτιδα, Σεναριογράφος και Ηθοποιός), Sergey Dreiden (Βραβευμένος και φημισμένος Ηθοποιός της Ρωσίας), Andrey Smolyakov(με περισσότερες από 50 ταινίες στο ενεργητικό του και μία παρουσία «θεσμό» στο θέατρο), Nikolay Chindyaykin (επιφανής Ηθοποιός και Σκηνοθέτης και Επικεφαλής Δραματικών Σχολών της Ρωσίας) και Evdokiva Germanova (ανερχόμενο αστέρι του κινηματογράφου).
.jpg)
Βυσσινόκηπος στο θέατρο Badminton 1 - 3 Οκτωβρίου 2010
Ο Βυσσινόκηπος, το κύκνειο θεατρικό άσμα του Αντόν Τσέχωφ, αποτελεί ένα από τα πιο γνωστά και αγαπημένα έργα της παγκόσμιας θεατρικής σκηνής. Το στοιχείο που το κάνει να ξεχωρίζει και να αγγίζει το θεατρόφιλο κοινό όλου του πλανήτη είναι ότι σε αυτό, περισσότερο από κάθε άλλο έργο του δημιουργού, φαίνεται η δυσκολία, η αδυναμία πολλές φορές των ανθρώπων να συνειδητοποιήσουν τις αλλαγές στο κοινωνικό περιβάλλον και τον καταλυτικό ρόλο που παίζουν στην προσωπική τους ζωή.
Το ότι αυτή η παράσταση ανεβάζεται από το Θέατρο Τέχνης της Μόσχας δεν είναι τυχαίο. Η γέννηση του Θεάτρου Τέχνης της Μόσχας είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με το έργο του Αντόν Τσέχοφ. Το Θέατρο Τέχνης της Μόσχας ιδρύθηκε το 1898 από τους Στανισλάφκι και Ντεμίροβιτς και ένα χρόνο μετά έκανε την πρεμιέρα του «Γλάρου» του μεγάλου συγγραφέα. Ακολούθησαν «Ο Θείος Βάνιας» (1899), «Οι Τρεις Αδελφές» (1901) και «Ο Βυσσινόκηπος» (1904). Κατά τη διάρκεια αυτών των πρώτων παραστάσεων, γεννήθηκε ένα νέο είδος ηθοποιίας και σκηνοθεσίας, η μέθοδος Στανσλάφσκι, που σημάδεψε την ιστορία του παγκόσμιου θεάτρου. Από το 1987 το Θέατρο Τέχνης της Μόσχας πήρες το όνομνα του Αντόν Τσέχωφ.
Το Θέατρο Badminton φέρνοντας στην Ελλάδα ένα από τα πιο ιστορικά Θέατρα, τιμά τα 150 χρόνια από τη γέννηση του κορυφαίου δημιουργού και παρουσιάζει γι΄ άλλη μια φορά μία από τις πιο σημαντικές παραστάσεις που παίζονται αυτή τη στιγμή στον κόσμο.
Αντόν Τσέχωφ
Ο Τσέχωφ, που γεννήθηκε το 1860 στην πόλη Ταγκανρόγκ της Νότιας Ρωσίας, αποθεώθηκε ως ένας αυτάρκης δραματουργός, στην εργογραφία του οποίου ξεδιπλώνεται το πανόραμα της προεπαναστατικής ρωσικής κοινωνίας, αντανακλώντας ταυτόχρονα τη σύγχρονη παγκόσμια πραγματικότητα. Γεγονός που τον έκανε να είναι αναμφισβήτητα επίκαιρος τόσο στη Ρωσία, όσο και στο σύνολο του δυτικού κόσμου και που οδήγησε στο να θεωρείται το σύνολο του έργου του απαραίτητο βοήθημα -πρότυπο- για την προσέγγιση του μετατσεχωφικού δυτικού θεάτρου. Άρχισε να ξεχωρίζει στη λογοτεχνία το 1880 όταν δημοσίευσε σε λογοτεχνικό περιοδικό το έργο του Θάλαμος 6, που συγκλόνισε το αναγνωστικό κοινό. Το 1898 ανέβηκε από το Θέατρο Τέχνης το έργο του «Ο Γλάρος», γνωρίζοντας τεράστια επιτυχία και προσφέροντας την αναγνώριση στο συγγραφέα, η οποία συνεχίστηκε με τις παραστάσεις «Ο θείος Βάνιας», «Οι Τρεις Αδερφές» και τέλος «Ο Βυσσινόκηπος». Πέθανε από φυματίωση το 1903 σε ηλικία μόλις 44 ετών.
Θέατρο Τέχνης της Μόσχας
Το Θέατρο Τέχνης της Μόσχας ιδρύθηκε το 1898 από τους K.S. Stanislavsky και V.I. Nemirovich-Dachenko.
Η γέννηση του Θεάτρου Τέχνης της Μόσχας είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με το έργο του Άντον Τσέχοφ αλλά και του Μαξίμ Γκόρκι. Το 1989, τη σκηνή του νεοσύστατου θεάτρου εγκαινίασε ο «Γλάρος», ενώ στη συνέχεια έπαιξαν και τα «Θείος Βάνιας» (1899), «Οι Τρεις Αδελφές» (1901) και «Ο Βυσσινόκηπος» (1904). Κατά τη διάρκεια των πρώτων παραστάσεων, γεννήθηκε ένα νέο είδος ηθοποιίας που επικοινωνούσε με διακριτικότητα την ψυχολογία του ήρωα, ενώ σχηματίστηκαν οι αρχές της σκηνοθεσίας καθώς και μία κοινή ατμόσφαιρα της δράσης. Το Θέατρο Τέχνης της Μόσχας είναι το πρώτο θέατρο στη Ρωσία που πραγματοποίησε την αναμόρφωση του ρεπερτορίου, που δημιούργησε τον δικό του κύκλο και που γνώρισε συνεχή ανάπτυξη από παράσταση σε παράσταση. Άλλες κορυφαίες παραστάσεις που πρωτοπαρουσιάστηκαν στο θέατρο συμπεριλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, τις «Woe from Wit» του A.S. Griboedov (1906), «Blue Bird» του M. Meretlink (1908), «A Month in the Country» του I.S. Turgenev (1909), «Hamlet» του Σαίξπηρ (1911), «The Imaginary Patient» του Μολιέρου (1913) και άλλα. Το 1912, το θέατρο ίδρυσε στούντιο για την προετοιμασία των ηθοποιών, οι περισσότεροι από τους οποίους έγιναν θρυλικές παρουσίες επί σκηνής, όπως οι .K. Tarasova, M.I. Prudkin, O.N. Androvskaya, K.N. Elanskaya, A.O. Stepanova, N.P. Khmelev, B.N. Livanov, M.M. Yanshin, A.N. Gribov, A.P. Zyeva, N.P. Batalov, M.N. Kedrov, V.Ya. Stanitsin, B.G. Dobronravov, M.M. Tarkhanov, V.O. Toporkov, M.P. Bolduman, A.P. Georgievskaya, A.P. Ktorov, P.V. Massalsky. Νεαροί σκηνοθέτες όπως οι N.M. Gorchakov, I.Ya. Sudakov, B.I. Vershilov αποφοίτησαν επίσης από τα στούντιο αυτά.
Το 1987 το Θέατρο Τέχνης διασπάστηκε σε 2 σκηνές : Τσέχωφ και Γκόρκι με αντίστοιχους Καλλιτεχνικούς Διευθυντές και Σχήματα. Τα τελευταία χρόνια η Σκηνή Γκόρκι υπολειτουργεί.
Η παράσταση
Ο «Βυσσινόκηπος» γράφτηκε το 1903 και «ήθελε» να είναι κωμωδία αλλά σκηνοθετήθηκε σαν δράμα από τον Στανισλάφσκι στο θέατρο Τέχνης της Μόσχας, προκαλώντας την απογοήτευση του συγγραφέα, ο οποίος πέθανε ένα χρόνο μετά το ανέβασμα του έργου του, από φυματίωση.
Και όντως τα πρόσωπα του έργου είναι κωμικά, ή μάλλον θα ήταν αν δεν ήταν ταυτόχρονα και τόσο «τραγικά» μέσα από τις αντιθέσεις και τις συγκρούσεις τους. Το στοιχείο της φάρσας και οι κωμικοί χαρακτήρες έρχονται σε αντιπαράθεση με τη δραματική αίσθηση της απώλειας και του ανικανοποίητου.
Ένα σπίτι στην εξοχή με τον ωραιότερο βυσσινόκηπο της περιοχής βρίσκεται στα πρόθυρα της χρεοκοπίας και της κατάρρευσης. Οι σχεδόν αδιάφοροι μικροαστοί ιδιοκτήτες του δεν κάνουν τίποτα για να το σώσουν από την πώληση. Χάνουν το αγαπημένο τους πατρικό σπίτι και το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να το κοιτούν και να αναπολούν... Να αναβιώνουν τις παιδικές τους αναμνήσεις, να νοσταλγούν τις παλιές ευχάριστες στιγμές, να χορεύουν, να γελούν, να φλερτάρουν... Τίποτα δεν τους κάνει να μετανιώνουν για την απόφασή τους, ακόμα και όταν ακούν τα τσεκούρια να χτυπούν δυνατά και να κόβουν τις αγαπημένες τους βυσσινιές.
Ο Αντόν Τσέχωφ μέσα από το έργο του απεικονίζει τη διαρκή φθορά της καθημερινής ζωής στη Ρωσία του 20ου αιώνα δίνοντας όμως μια νότα ελπίδας για το μέλλον και κάνοντας μια ακριβή πρόβλεψη της ίδιας της επανάστασης που ακολούθησε.
Οι συντελεστές της παράστασης
Σκηνοθεσία — Adolf Shapiro
Σκηνογραφία — David Borovsky
Φωτισμοί — Gleb Filshtinsky
Μουσική — Igor Vdovin
Το Καστ
Ranevskaya Lubov Andreevna, Κτηματίας: Renata Litvinova
Anya, η κόρη της, 17 ετών: Anastasia Skorik
Varya, ψυχοκόρη, 24 ετών: Yanina Kolesnichenko, Ekaterina Solomatina
Gaev Leonid Andreevich, αδελφός της Ranevskaya: Sergey Dreiden
Lopakhin Ermolay Alexeevich, έμπορος: Andrey Smolyakov
Trofimov Peter Sergeevich, Φοιτητής: Dmitry Kulichkov
Simeonov-Pischik Boris Borisovich, Κτηματίας: Vladimir Krasnov
Sharlotte Ivanovna, Κουβερνάντα: Evdokiya Germanova, Mariya Zorina
Epikhodov Semen Panteleevich, γραμματέας: Sergey Ugryumov
Dunyasha, Υπηρέτρια: Julia Galkina, Yulia Kovalyova
Firs, Υπηρέτης, 87 ετών: Nikolay Chindyaykin
Yasha, νεαρός υπηρέτης: Dmitry Brodetsky
Περαστικός: Vladimir Timofeev
Σταθμάρχης: Boris Korostelev
Ταχυδρόμος: Evgeny Savinkov
Info
Oι διάλογοι θα προβάλλονται στα ελληνικά με υπέρτιτλους
Διάρκεια παράστασης: 3 ώρες με διάλειμμα
Παραγωγή: ADaM Productions
Βυσσινόκηπος στο θέατρο Badminton 1 - 3 Οκτωβρίου 2010
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Παρακαλώ να γράφουμε Ελληνικά!